vrijdag 21 juli 2017

Zoeken


Eigen foto.


Aan het einde van het spirituele pad kijk je om je heen en realiseer je je dat je nog steeds op dezelfde plek bevindt als wanneer je begon met het pad op te gaan.

Er is maar één ding nooit veranderd: het weten dat je bent, dat je bestaat en de rest van alle indrukken, van alle concepten, van alle verhalen en beloften en wonderen zijn tijdelijk, veranderlijk, zinloos en onwaar gebleken.

Dat wat als onveranderlijk is overgebleven is onontkenbaar maar onkenbaar. Je hebt je decennia met concepten bezig gehouden, met theorieën, met discussies, met raadsels en al dat gezoek en gediscussieer werd allemaal stil waargenomen. Ook de zoeker, elke gedachte, elke emotie was kenbaar.

Het ontkennen er van ook.

En dat wat alles kende, bleek niet niet te doorgronden te zijn. Ja, je kan er van alles over bedenken en theoretiseren, maar ook dat zijn weer bouwwerken van gedachten.

En alles wordt automatisch gezien.

Door wie of wat?

Je komt er nooit achter: je bent het, maar niet in een herkenbare vorm. Je kan geen tweede ‘je’ scheppen, die jouw werkelijke ‘je’ kan waarnemen. Of zoals een Zenmeester het zei: je kan geen tweede hoofd op jouw hoofd zetten om jouw eerste hoofd te zien. Je bent het enige wat onvindbaar is en dat was je nu net aan het zoeken.

Het zoeken leert je alleen dat het zoeken uiteindelijk van den beginne af zinloos is geweest.

Alle vormen verschijnen en verdwijnen aan je, maar het waarnemen is tijdloos en leeg. Ook wanneer een waarneming wordt ontkend of afgewezen, het wordt gezien.

Op dit punt aangekomen ben je in feite klaar, maar het denken zal allerlei spelletjes uithalen om je weer te doen geloven dat jij als de denker aan het roer staat.

Vergeet het maar. Alle sprookjes zijn entertainment maar dragen niet de Waarheid van de tijdloze (en dus ruimteloze) bewuste tegenwoordigheid, die je werkelijk bent. Dus je bent niet die zoekende persoon, maar dat waardoor en waar in dat zoeken allemaal plaats vond.

Het dichtste kom je er bij wanneer je alle begrippen laat vallen. Dus dan ook alle! Al is het maar voor even.

Je bent. En je = ben =

Wat blijft over? Bewuste aanwezigheid en gooi ook deze concepten in de prullenbak.

Ervaar wat overblijft!

zaterdag 8 juli 2017

Over de grens van het kenbare





'Eigen' ontwerp R. Ek



Vanaf het moment dat je weet dat er geen objectief waar te nemen 'zelf' van je zelf is waar te nemen, maar dat jouw persoon (de combinatie van denken, voelen en lichaam) de hele dag moeiteloos & keuzeloos (onpartijdig) wordt waargenomen, is er in feite sprake van ontwaken. Maar ja...wat zeggen woorden en begrippen?????

De 'gedachte' hoofdpersoon in jouw leven is niet de essentie van 'jouw' leven, maar het het Zien of Kennen daar van is dat.

De vraag 'wie' leeft dit leven kan niet anders beantwoord worden dan 'door niemand of niets.' Er valt immers niets of niemand te zien, die op zijn beurt niet door wat 'anders' gezien kan worden. Er gaat niets aan Mij vooraf. Ik ben Tijdloos en heb geen plaats in Ruimte.

Het idee een vrije wil te hebben komt altijd vanuit de vorm, de persoon, maar ontwaken is in mijn eigen het diepe besef en ervaring ofwel het onomstotelijk weten dat je louter zuiver onpersoonlijk bewustzijn bent, en dat niet via deze concepten, maar via de feitelijkheid van de onomstotelijkheid van het tijdloze bestaan (zowel het werkwoord als het zelfstandig naamwoord).

Dan is er ook de realisatie dat wat ont-dekt is er altijd al was. Zonder bewustzijn was er immers nooit een weten geweest van het 'dagelijkse' leven van de hoofdpersoon in het panorama van vormen en gebeurtenissen waarin je elke dag (en 's nacht in dromen)wakker wordt.

Het bewustzijn zit niet meer als onderdeel van de 'eigen' persoon maar in de onkenbare maar kennende tegenwoordigheid die onveranderlijk en keuzeloos Tegenwoordig is.

De beroemde zin: "Niet ik leef het leven, maar het Leven leeft mij" verraadt nog steeds een oriëntatie vanuit het objectieve (als object waar te nemen)'mij', de persoon, het ego. 

Het standpunt komt niet vanuit de persoon maar vanuit wie je echt bent. Het keuzeloos zien of gewaarzijn. Maar geen begrip kan dit dekken.

Maar wie kan dat kapittelen? Want er zijn geen echte zelfstandige 'anderen' buiten jou (als het Ene, ondoorgrondelijke bewustzijn).

Er is alleen bewustzijn en de voormalig hoofdpersoon is gereduceerd tot maar één van de objecten in het panorama wat ons altijd als echt is voorgehouden.

Maar ja zelfs dan is er nog steeds de tweespalt tussen kenner en gekende.

Dan blijft er ook de tweespalt tussen de groep leraren die stellen dat het Absolute weet heeft van zichzelf (o.m. Spira: je bent altijd bewust van je-Zelf omdat je bewustzijn bent en het is zijn aard bewust te zijn. Het kan nooit uit staan. Je kan nooit getuige zijn van de eigen afwezigheid...) en de groep leraren die stellen dat wanneer je werkelijk ontwaakt bent geen weet hebt van een wereld en ook geen weet hebt van jezelf als Absolute. (o.m. Nisargadatta: Er is niets. Niets om gekend te worden, en niemand om te kennen...)

Ik vermoed dat Nisargadatta gelijk heeft. Er is immers geen taal en er zijn dan ook geen te onderscheiden hoedanigheden die kenbaar zijn..... Van de periode voor je bewust werd weet ik niets en van de droomloze slaap kan ik ook niets rapporteren. Het is zelfs de vraag of die droomloze slaap wel echt bestaat, er is immers geen getuige van.

En wat heel fijn is voor het denken: dit dilemma kan niet worden opgelost door het denken. 

Maar zonder de aanwezigheid van concepten bestaat deze tweespalt helemaal niet. 

Dan is wat is. En zonder deze klankreeks.

zondag 19 maart 2017

Wie ben ik?....Tsja.........




In wezen zijn er geen leraren en leerlingen. Die zijn er alleen op het vlak van de woorden, van taal. Dus van denken. Zonder taal geen denken.

En hoe gemakkelijk is dat te doorzien. Je hoeft alleen maar gedachten, ofwel een rij woorden (een sequentie van klanken die wij geleerd hebben als woorden te herkennen), bewust waar te nemen. Dan zie je dat die woorden allemaal herkend worden, omdat zij allemaal jou zijn aangeleerd en van een betekenis en beeld/geur/smaak/gevoel zijn voorzien. Een boom is een boom en geen stoel, niet waar?

Concepten zijn allemaal voorwaardelijke betekenis-dragers. De vaste volgorde van de klanken zijn je aangeleerd, gelijk met de betekenis die dat pakketje heeft verworven in de taal die kent.

En is er onduidelijkheid over de betekenis van die klanken-pakketjes (begrippen, concepten, woorden) dan kunnen er misverstanden (het verkeerd verstaan) ontstaan. En die geven weer aanleiding tot discussies die er op gericht zijn weer helderheid te krijgen over de betekenis van de samengestelde klanken of juist het tegendeel er van.

De spirituele weg ontkomt ook niet aan dit duale verschijnsel. Er wordt gezocht, er wordt gekocht en wat je overhoudt is een gedrocht. Een leer, een geloof, iets wat wil bewijzen dat jij gelijk hebt en anderen niet. En wanneer er geschillen zijn over de begrippen en betekenissen dan zijn geschillen en uiteindelijk oorlogen niet ver meer.

En dat allemaal komt omdat in de gepercipieerde wereld der vormen, tegenstellingen (van welke aard dan ook) de noodzakelijke motor zijn van veranderingen, van groei, van identificatie en het losmaken daar van. Alles wat ontstaat moet onontkoombaar ook weer verdwijnen om bijvoorbeeld ruimte te maken voor efficiëntere vormen of juist het tegendeel daar van. Het moet schuren en botsen want daarin en daardoor ontstaan nieuwe vormen.

Dat allemaal is gelijk het probleem bij de zoektocht naar wie je werkelijk bent. Die zoektocht kan alleen plaatsvinden te midden van tegenstellingen. Je denkt iets te missen en je gaat op zoek waar dat is.

Daarmee verlaat je (blijkt helemaal aan het einde van het zoeken) het Huis waar je al die tijd al in leefde en je kijkt naar buiten naar het nieuwe doel dat je je hebt gesteld. Dan ga je op pad, de zoektocht naar de oplossing. Dat kost tijd om dat te vinden, dus in plaats van het berusten in het gevonden laten worden, ga je in de jou toegemeten ruimte actief tijd creëren teneinde het tijdloze te realiseren.

Zelfs de begrippen die uitgevonden zijn om het Tijd- en Ruimteloze te labelen en te omschrijven zijn een hindernis om het Uiteindelijke -altijd Hier en Nu zijnde- te realiseren.

Het verschilt niet van jou, dat ‘deel’ wat niet kenbaar is. Het Gezochte was er al toen je bewust werd van jouw aanwezigheid hier op aarde (waar je destijds nog geen idee van had) en het bleef er bij elke hoopgevende stap, bij elke mislukking en bij elke bijstelling van het doel van jouw zoektocht.

En die ik of jou worden en blijven ook continu gekend door een onkenbare kenner.Hoe je ook kijkt, de kenner zal je niet vinden, want die ben je zelf. Als de kenner en niet als het denk-ego.

En zodra je dàt hebt doorzien is de zoeker klaar. Je hebt alleen maar verschijnende en verdwijnende vormen ontmoet in de zoektocht. Je bent nog steeds actief in die wereld die constant verandert, waarin het doel zich steeds onttrekt aan elke vorm van waarneming.

Totdat je door krijgt (van wie of wat?) dat het kennen dus de absolute voorwaarde is van alle bestaan. Zonder het kennen valt er niets te ontwaren. Dan is er geen weet van een iemand in een wereld vol tegenstellingen.

Je wilt af van die tegenstellingen en de enige oplossing is dus te verdwijnen in of liever samen te vloeien met dat onveranderlijke dat ziet.

En ook dat is wat een iemand zelf niet kan bewerkstelligen. De schijngestalte kan zijn zijn eigen schijn aanwezigheid niet zelf oplossen. Het gebeurt wanneer het gebeurt.

Je kan spelen met taalloze momenten en dan ervaren wat overblijft. Dat wat onbenoembaar is. En wat onkenbaar is ziet keuzeloos toe..... Maar zodra je dat weer als middel tot een doel stelt wordt het weer een hopeloze onderneming in tijd en ruimte.

woensdag 30 november 2016

De Ene Geest


Vandaag is het Kicken!

Ter gelegenheid daarvan een nieuw stukje op mijn YouTube kanaal over het Uiteindelijke dat altijd IS.



Rob


dinsdag 29 november 2016

Vragen (uit de oude doos)

Sommige reacties van Advaita leraren kunnen erg hard overkomen. Dan wordt de leraar al gauw een teveel aan ego verweten. Maar de leraar zit er niet om sociaal aantrekkelijk te zijn, maar om bij de vragenstellers het ‘almachtige’ domein van hun denken te passeren en hen te raken in de altijd aanwezige achtergrond, welke uiteindelijk zelf alle antwoorden bevat.

P schreef bij voorbeeld:
”Ik heb jouw site met belangstelling gelezen. Advaita is betrekkelijk nieuw voor mij, zelf heb ik er al jaren Yoga en 10 jaar Za-Zen op zitten.
Ik heb ook de sites en You-tube filmpjes van oa. Jan Koehoorn, Jan van Delden en Tony Parsons eindeloos bekeken. Ik heb de boeken van Alexander Smit gelezen etc. etc.
Wat me - nu ook weer bij jou - verbaast is de stelligheid waarmee de 'persoon' als niet-bestaand wordt afgedaan. Om te overleven in deze 24-uurs economie heb ik toch ècht mijn persoonlijkheid - P.... - nodig om overeind te blijven. Als ik bijvoorbeeld een fout ontdek in een rapport - over mij - van een overheidsinstantie zal ik toch echt in de pen moeten klimmen om m'n bezwaren kenbaar te maken, anders word ik niet gehoord.
Als ik in de rij sta bij de Albert Heijn en een mevrouw met volle kar dringt voor, moet ik toch echt mijn 'ikje' aanspannen om deze dame even te wijzen op haar foute gedrag, anders ben ik zo maar m'n plaats in de rij kwijt etc. etc.
M.a.w. blootvoets, rustig thee-drinkend in een wellness-resort kan ik best zonder mijn persoonlijkheid, maar in hectiek van de grote stad 'it's a different ball game!'
Graag jouw reactie èn alvast bedankt daarvoor.”

Dag P,

De Advaita Vedanta wordt door de grote leraren als Ramana en Nisargadatta beschouwd als de universiteit van de spiritualiteit. Je moet alles wat je ooit over jezelf gedacht hebt, opgeven. Je moet jezelf opgeven. Het is het laatste wat je nog als de bedachte denker kan doen, voordat je je overgeeft aan het Zijn zelf.

In die zin is het een ogenschijnlijk meedogenloze weg om de Liefde te vinden die een ieder in essentie is. En eigenlijk is zelfs dat een 'ieder' nog teveel. Het gaat er alleen om wie jij, ik in essentie ben(t). En dat is het echt Enige wat je nooit kan vinden, omdat het NIET tot de wereld der verschijnselen behoort. Het is de Bron zelf van alles wat je ziet en ervaart. Je bent Dat zelf.

Daar hoef je in wezen niets voor te doen. Er alleen maar als bewustzijn zijn. Dan ontdek je ook dat ook alles waaruit jouw persoonlijkheid bestaat, louter vormaspecten zijn: gedachten, emoties, gevoelens, overtuigingen, identificaties. De 'persoon' is dus een smeltkroes van 'toevallige' tegenstellingen en kan dus nooit de weg wijzen of vinden naar Eenheid.

Het denken IS per definitie verdeeldheid, beperking, conflict, en kan Eenheid helemaal niet begrijpen.
Denken kan nooit het Leven zelf zijn, het bestaat uit louter woorden, hoe zou dat dan het woordeloze Oneindige kunnen betreden?

Jij, als levend wezen bent geen eigenaar van die persoonlijkheid. Je bent het Zien er van. Je 'doet' die persoon ook niet.

Probeer maar eens een minuut niet te denken. Het lukt je niet. Gedachten komen, zoals elke hartenklop van zelf komt.

Daarom heb je bijvoorbeeld zelf za-zen gedaan. Om er achter te komen wat een puinhoop het in jouw hoofd is. En vervolgens te ontdekken (ik hoop ...maar ik twijfel er aan... dat je dat al gezien hebt) dat je helemaal die puinhoop niet bent, maar het zien er van. Jij bent dus in essentie P. niet. Die doet zichzelf. Al denkt het denken dat het denken dit allemaal doet.

Maar ja, dat denken ben je dus ook niet.

Dus kijk alleen maar naar die mevrouw, die voorpiept. Zie jouw eigen reacties. Jij bent dat Zien. Zo, bewust zijnde, is de kans groot dat je haar niet terecht zal wijzen. Laat ze. Zij is net als jouw eigen lichaam en gedachten, ook niet meer dan een beeld in bewustzijn. Laat dat mens met die kar. Misschien is zij bang voor klappen van haar man, wanneer zij te lang weg is, of voelt zij zich angstig en wil zo snel mogelijk naar buiten. Weet jij veel. Help haar met haar kar te legen. Misschien piept zij daarna nooit meer voor....
Ben je 5 minuten later weer buiten. Nou en? Besteed dan die 5 minuten om bewust te worden, volledig aanwezig te zijn.

Voel dat je er bent, dat je bestaat, zie om je heen. Glimlach eens naar anderen in de rij. Stap uit dat reactiemechanisme van ikke, ikke, ikke.Waarom zou 'je' gehoord moeten worden, wanneer anderen een fout maken? Dat is allemaal ego, allemaal 'ikke' die meent dat hij het beter weet.

En maakt men een fout, wijs de ander er vriendelijk op. Hoeveel fouten heb jij niet gemaakt in jouw leven?
Doe niet als de onderbuik-politici en reik anderen eens de hand. Help hen het probleem samen op te lossen, wanneer dat nodig is.

Ik heb -even afkloppen- zelden of nooit ruzie op straat of in winkels (hier dus wel :) ). Ik ben niet afgescheiden van anderen. Dus ik laveer mij door de omstandigheden die er zijn.Ik ben niet beter of slimmer dan zij. Er bestaan in wezen geen anderen. Wij zijn allemaal het Zelf-de....... Aanwezigheid, Zijn.

Hun essentie is ook mijn essentie, dus er is in wezen helemaal geen onderscheid. Daarom zie je uiteindelijk dat je nooit de 'eigen' persoon bent, maar dat wat dat allemaal ziet. Aandacht, Kennen, Weten, Zien......

Dit moet je niet bedenken, maar direct, onmiddellijk ervaren, door domweg in Aandacht te zijn.
En dat moet je dus JUIST doen in deze dwaze wereld, en niet in dat ressort.

Met vriendelijke groet,

Rob